افراد يك جامعه - از زن و مرد و پير و جوان - به علت رعايت نكردن بهداشت ، تغذيه و توجه نداشتن به تعادلى كه بايد در مقدار و نوع غذاهاى مصرفى روزانه موجود باشد و افراط در مصرف مواد قندى و بعضى مواد ديگر ، كم‌وبيش به اين عوارض دچار مىشوند ، مخصوصا در فصل زمستان ، به سبب كمى مصرف ميوه‌ها ، سبزىها و ازدياد تناول شيرينى ، چربى ، گوشت و تخم‌مرغ اين اختلالات بيشتر بروز مىكند و در اوايل فصل بهار ، به حد شدت خود مىرسد . اگر اين بيماران ، به‌زودى درصدد درمان خود ، كه در ابتدا خيلى سهل و ساده است ، برنيايند و اختلالات آن‌ها ادامه پيدا كند ، عده‌اى مبتلا به مرض قند ( ديابت ) خواهند شد كه تصلب شرايين ، ازدياد فشار خون ، گانگرن دست و پا ، سكته‌هاى مغزى و قلبى و ده‌ها عوارض درمان‌ناپذير ديگر از آثار و عواقب بعدى آن به‌شمار مىرود . خلاصه اينكه وفور اين بيمارى ، مخصوصا حالات خفيف و قابل درمان آن ، در جوامع بشرى و در همهء طبقات مردم به حدى است كه شايسته يك بررسى و تحقيق دقيق است . چون ازدياد قند خون در رأس همهء اين اختلالات قرار مىگيرد و سرچشمه همهء عوارض محسوب مىشود ، بنابراين پس از اصلاح رژيم غذايى و انجام ساير دستورهاى بهداشتى ، اگر دارويى به كار برده شود كه قند خون پايين بيايد ، درمان اصولى و منطقى عمل شده است . در طب امروز ، اين كار معمولا با انسولين انجام مىشود كه براى درمان مرض قند تجويز مىشود ، ولى انسولين را نمىتوان در اين مورد به كار برد ، زيرا در هر جامعه شايد نيمى از مردم كم‌وبيش گرفتار حالات خفيف اين اختلالات هستند كه آن‌ها را در طب امروز نيمه‌بيمار گويند و نمىتوان به نيمى از مردم هر روز انسولين تزريق كرد ؛ علاوه بر اين ، انسولين فقط قند خون را پايين مىآورد و نمىتواند ساير اختلالات ، مثلا انسداد مجارى داخلى بدن و غيره را رفع كند . هيچ دارويى ، چه طبيعى و چه مصنوعى ، در جهان وجود ندارد كه به اندازه كاسنى در رفع اين اختلالات و عوارض مفيد و مؤثر باشد .